Mijn antwoord liet hem diep blozen.
Weet je, na een bepaalde leeftijd begin je afspraakjes te zien als een soort antropologisch onderzoek.
Je verwacht geen prins op het witte paard meer, omdat je levenservaring je vertelt dat paarden tegenwoordig duur zijn in onderhoud en prinsen massaal lijden aan een midlifecrisis.
Mijn verwachtingen van datingsites zijn allang gedaald tot het heel realistische niveau van: “Als hij maar normaal is.”
Maar zoals de praktijk laat zien, blijkt juist dat basiscriterium het moeilijkst haalbare te zijn.
Hij heette Valeri.
In zijn profiel stond trots: “55 jaar, ondernemer, houdt van vissen en waardeert gezelligheid.”
Op de foto’s zag hij eruit als een best aangename, representatieve man.
Toch moet ik erbij zeggen dat alle foto’s óf met een donkere zonnebril waren gemaakt, die de helft van zijn gezicht verborg, óf van zo’n afstand dat details onmogelijk te onderscheiden waren.
In onze berichten leek hij een echte gentleman: hij strooide met verfijnde complimenten, toonde levendige interesse in mijn hobby’s en drong er heel vasthoudend op aan om samen koffie te drinken.
Ik stemde toe.
Tenslotte verplicht een kop cappuccino in het centrum van de stad tot niets.
We spraken af in een klein, gezellig café.
Ik kwam op tijd en had voor de ontmoeting een elegante, maar niet uitdagende jurk gekozen, die mijn figuur mooi benadrukte.
Tussen haakjes, ik heb een volkomen normaal, gezond vrouwelijk figuur.
Ik draag maat 46, doe pilates om fit te blijven, ontzeg mezelf in het weekend geen croissants en ben over het algemeen volledig in harmonie met mijn lichaam.
Valeri zat al op me te wachten aan een tafeltje.
En op datzelfde moment kreeg ik de eerste teleurstelling van die avond te verwerken.
De foto’s in zijn profiel waren duidelijk gemaakt in die gezegende tijden waarin de dollar nog dertig roebel kostte.
Voor me zat een gezette man met zichtbaar dunner wordend haar, dat naar één kant was gekamd.
Maar het belangrijkste, meest dominante detail van zijn verschijning was zijn buik.
Indrukwekkend, degelijk en zelfverzekerd rustte die rechtstreeks op het tafelblad, alsof hij een eigen leven leidde en de knopen van zijn dure overhemd tot het kritieke punt opspande.
In gedachten zuchtte ik, maar ik glimlachte beleefd.
Uiterlijk is toch niet het belangrijkste, nietwaar?
Dat hebben ze ons tenslotte van kinds af aan geleerd.
Misschien ging er achter deze specifieke buitenkant wel een geweldige gesprekspartner schuil, met een sprankelend gevoel voor humor en een diepe innerlijke wereld.
Wat had ik het mis.
Vanaf de eerste minuten van ons gesprek nam Valeri de rol op zich van presentator van een talkshow, waarin hij zelf de enige gast en het hoofdonderwerp was.
Ik hoorde tot in detail over zijn bedrijf, dat, afgaande op zijn voortdurende versprekingen, lang niet de beste tijden doormaakte.
Ik hoorde over zijn ex-vrouw, die hem natuurlijk niet waardeerde en niets begreep.
En ik hoorde over zijn ongelooflijk hoge standaarden in het leven.
Hij sprak luid, breeduit achterovergeleund op de rugleuning van een Weense stoel, die klaaglijk kraakte onder zijn gewicht.
Af en toe streek hij met een bezitterig gebaar over zijn onmetelijke buik.
Ik luisterde, knikte beleefd en nipte langzaam van mijn afkoelende koffie, terwijl ik ondertussen nadacht over hoe ik deze zinloze ontmoeting zo tactvol mogelijk kon beëindigen.
En toen gleed het gesprek soepel over naar het onderwerp moderne vrouwen.
Valeri zweeg, nam me met een zware, beoordelende blik van top tot teen op, bleef even hangen bij mijn taille en kwam plotseling met een zin waardoor ik bijna mijn porseleinen kopje uit mijn handen liet vallen:
“Je bent natuurlijk best knap.
Je gezicht is aangenaam, lief zelfs.
Maar je zou best een paar kilo mogen afvallen.
Ik hou, begrijp je, van slanke, strakke vrouwen.
Dat er iets is om vast te houden, maar zonder overdaad.
Een vrouw moet tenslotte het oog van haar man plezieren en zijn sieraad zijn.”
Er viel een klinkende, zware stilte.
Ik keek hem aan en probeerde de omvang van deze absurditeit te bevatten.
Voor me zat een man wiens taille al lang achter de horizon verdwenen was.
Een man die duidelijk vergeten was hoe een sportschool er vanbinnen uitziet en die bij het lopen kortademig werd.
En deze man maakte bloedserieus opmerkingen over mijn maat 46.
Psychologen noemen dit fenomeen klassieke projectie en een volledig gebrek aan zelfkritiek.
Ik noem het gewoon schaamteloze brutaliteit, dik vermengd met patriarchale denkbeelden, waarbij een man om de een of andere reden denkt dat hij alleen al door zijn geboorte een geschenk van het lot is, volledig los van zijn eigen lichaamsbouw en mate van verzorging.
Ik had stil kunnen opstaan en weggaan.
Ik had boos kunnen worden of, nog erger, me kunnen gaan verontschuldigen en mijn buik intrekken.
Maar ik koos een andere weg.
Ik zette mijn kopje voorzichtig op het schoteltje, vouwde mijn handen als een huisje op tafel, keek hem recht in de ogen en zei met een volkomen kalme, zelfs vriendelijke stem:
“Weet je, Valeri, ik zou met enorm veel plezier naar je advies luisteren.
Maar zie je, daar zit nu juist het probleem.
Ik hou namelijk ook van slanke mensen.
Mannen.
Strakke, sportieve mannen, met brede schouders en een platte buik.
Mannen die op hun gezondheid letten en hun schoenen kunnen zien zonder de hulp van een spiegel.
Daarom ben ik bang dat onze eisen aan een partner radicaal niet overeenkomen.
Maar maak je niet druk.
Misschien bestaat er ergens op deze wereld een vrouw met het ideale figuur van een supermodel, die haar hele leven alleen maar heeft gedroomd van de rol van verzorgster voor jouw cholesterol.”
Het effect van mijn woorden overtrof alle verwachtingen.
Valeri verstijfde, alsof hij tegen een onzichtbare muur was aangelopen.
Zijn zelfverzekerde, arrogante grijns gleed onmiddellijk van zijn gezicht en maakte plaats voor een uitdrukking van diepe ontzetting.
Daarna begonnen zijn wangen, en vervolgens ook zijn kaler wordende kruin, snel een diepe, ongezonde karmozijnrode kleur te krijgen.
Hij deed zijn mond open om iets tegen te werpen, sloot hem weer, opende hem opnieuw, maar wist er alleen een onverstaanbaar gemompel uit te persen.
Al zijn alfamannelijke bravoure verdampte in een fractie van een seconde.
Ik wachtte niet tot hij zijn spraakvermogen terugvond.
Ik haalde een bankbiljet uit mijn tas, legde het op tafel om mijn koffie te betalen, stond elegant op en voegde bij het afscheid toe:
“Het was zeer leerzaam.
Ik wens je oprecht veel succes bij het zoeken naar jouw ideaal.”
Toen ik de rumoerige straat op liep, ademde ik de frisse lentelucht in en barstte gewoon in lachen uit.
Deze situatie bewees me opnieuw hoe vertekend het zelfbeeld van sommige mensen is.
Ze kunnen jarenlang “werk-eelt” op hun buik laten groeien, zichzelf verwaarlozen, maar tegelijkertijd heilig geloven dat ze minstens een winnares van een schoonheidswedstrijd verdienen.
En het verdrietigste aan dit verhaal is dat veel vrouwen, wanneer ze met zulke tactloze opmerkingen worden geconfronteerd, echt naar gebreken in zichzelf beginnen te zoeken.
Ze gaan op strenge diëten, putten zichzelf uit met trainingen en krijgen complexen door de mening van iemand die zelf dringend iets aan zijn gezondheid zou moeten doen.
Lieve vrouwen, ik wil jullie het belangrijkste zeggen: laat nooit iemand zich ten koste van jullie zelfvertrouwen bewijzen, zeker niet iemand die zelf oneindig ver van perfectie verwijderd is.
Onze waarde wordt niet gemeten in kilo’s, centimeters taille of in andermans vaak onredelijke verwachtingen.
Hou van jezelf en verspil geen tijd aan mensen die je niet waarderen.
En hoe zouden jullie hebben geantwoord in de plaats van de hoofdpersoon van dit verhaal?
Zijn jullie ooit zulke dubbele standaarden en tactloosheid tegengekomen tijdens dates?
