De jonge moeder vond het fijn om in het ouderschapsverlof te zitten.
Ze kreeg alles in huis gedaan en kon, zeg maar, van haar moederschap genieten.
Alles zou goed zijn geweest, als er niet één probleem was – het gezin had op rampzalige wijze gebrek aan geld.
‘Masjoenja, ik weet niet wat ik moet doen,’ zei Anton bedrukt terwijl hij de loonstrook bekeek, ‘deze maand hebben ze de bonus flink ingekort.’
‘Weer?’ hapte Masja naar adem, haar ogen angstig wijd opensperrend.
Van Antons volledige salaris konden ze amper überleben.
De uitkering tijdens haar verlof was niet genoeg om van te leven.
Voor de zwangerschap had Masja een goed salaris.
Naast het „officiële“ loon kreeg ze altijd nog een flinke bonus contant in een envelop.
Haar gemiddelde maandinkomen was toen twee keer zo hoog als dat van haar man.
Nu maakte het bedrijf waar Anton werkte zware tijden door.
Hij kreeg bijna niets, terwijl de uitgaven van het gezin steeds bleven stijgen.
Daarbij kwam nog dat de echtgenoten de hypotheek nog niet volledig hadden afgelost.
Nog twee jaar lang moesten er aanzienlijke bedragen aan de bank worden betaald.
Masja had het gevoel dat de financiële situatie elk moment beter zou worden.
Anton was een grote doorzetter, hij zou vast wel iets bedenken.
En zo gebeurde het ook.
Haar man bedacht inderdaad iets om de financiële situatie van het gezin te verbeteren.
Op bezoek bij het echtpaar was Masja’s moeder.
Nadezjda Filippovna was gekomen om haar kleinzoon te zien, had cadeaus voor de kleine meegebracht en haar dochter zelfs wat geld toegestopt.
De vrouw werkte en woonde tamelijk ver weg van het jonge gezin, daarom kon ze niet vaker langskomen.
‘Anton heeft vandaag gebeld en gezegd dat hij een of andere oplossing heeft gevonden,’ zei Masja met een glimlach, ‘dus maak je geen zorgen, mam, bij ons komt alles snel in orde.’
‘O, wat ben ik blij,’ antwoordde haar moeder, ‘al lang had je man eigenlijk een bijbaantje moeten zoeken of zelfs van branche moeten veranderen.
Hoe kun je nou een gezin onderhouden als je bij dat duistere bedrijf werkt?
Geen geld en geen stabiliteit.’
‘Ja, mam,’ knikte Masja, ‘maar nu denk ik dat al onze problemen achter de rug zijn.
Anton komt vanavond en vertelt welke bijverdienste hij heeft gevonden.
En misschien gaat hij zelfs naar een heel ander bedrijf.’
‘Dat God het zo wil,’ knikte Nadezjda Filippovna, gaf haar kleinzoon een afscheidskus, omhelsde haar dochter en vertrok.
Masja wachtte vol ongeduld op haar man.
Ze had Antons lievelingseten gemaakt – erwtensoep en vleessalade.
‘Straks wordt bij ons alles beter, dus misschien mogen we onszelf een beetje verwennen,’ dacht de echtgenote en bestelde pizza.
Precies die met kaas, waar Anton zo dol op was.
Haar man kwam in een uitgelaten stemming thuis.
Hij omhelsde zijn vrouw teder en glimlachte naar zijn in het kinderbedje slapende zoontje.
‘Hebben we vandaag iets lekkers?’ glimlachte Anton en wiebelde grappig met zijn neus om de geuren uit de keuken op te snuiven.
‘Alles zoals jij het lekker vindt,’ antwoordde Masja, ‘en ik heb zelfs pizza besteld.’
‘Is het niet wat vroeg om zo uitgebreid te tafelen?’ verbaasde haar man zich, omdat hij wist dat bezorgmaaltijden voor hun gezin geen goedkope luxe waren.
‘Maar je gaat binnenkort toch meer verdienen,’ riep zijn vrouw blij en drukte zich tegen Anton aan.
Alsof hij voor een moment verstijfde.
Hij maakte zich los uit de omhelzing van zijn vrouw en keek haar peinzend aan.
‘Ik had niet gedacht dat jij mijn woorden zo zou opvatten,’ gaf hij toe, ‘eigenlijk wil ik dat jij weer gaat werken.
Ze zullen je op kantoor graag terugnemen.’
‘En of ze dat zullen,’ grinnikte Masja, ‘alleen vergeet jij dat ik een zoon van drie maanden heb.’
‘Om Artemka hoef je je geen zorgen te maken,’ knikte Anton, ‘mijn moeder zal op hem passen.
Ze werkt niet en is bereid ons te helpen.’
Masja staarde haar man met grote ogen aan.
Was hij nog wel bij zijn verstand?
Artem was nog maar een heel klein hummeltje!
‘Het kind krijgt gemengde voeding, je voedt hem toch bij met kunstvoeding,’ redeneerde Anton, ‘mijn moeder kan dat makkelijk aan.
Daarmee verbeteren we onze financiële situatie.
Je begrijpt toch dat het zo niet verder kan.’
‘Dat kan niet,’ antwoordde zijn vrouw zacht, ‘maar Artemka is nog zo klein, begrijp je?
Hij heeft zijn moeder nodig.’
‘Of zijn oma,’ zei Anton zelfverzekerd, ‘kortom, Masjoenja, je maakt je voor niets zorgen.
Weet je wel hoe oma’s tegenwoordig zijn?
Ze willen helemaal niet met hun kleinkinderen zitten.
En wij hebben geluk: onze oma is echt top!
Elke jonge moeder zou je benijden.’
‘De moeder van een kind van een jaar misschien wel,’ zei Masja, ‘maar in ons geval is het gewoon waanzin.
Anton, kun je echt geen bijbaan vinden?’
‘Als het kon, had ik die al gevonden,’ haalde haar man zijn schouders op, ‘voorlopig hebben we geen andere uitweg.’
Het kostte Masja enorm veel moeite om deze beslissing te nemen, maar uiteindelijk stemde ze toe.
Ze hield van haar werk, haar collega’s waren geweldig.
En toch was ze met zoveel plezier in haar moederschap ondergedompeld, dat ze helemaal geen zin had om terug te keren naar haar werk.
En hoe kan een jonge moeder gaan werken als ze niet elke minuut de adem van haar baby kan controleren?
Artemka accepteerde de flesvoeding inderdaad goed.
Masja had te weinig melk, dus het kind moest worden bijgevoerd.
Maar aan de borst drinken vond de kleine heerlijk – dat waren belangrijke momenten voor hen beiden.
‘Je gaat Artemka ’s avonds borstvoeding geven,’ verzekerde Anton zijn vrouw, ‘want ’s avonds ben je thuis.’
Maar helaas droogde de melk van de jonge moeder helemaal op.
En de baby ging volledig over op kunstvoeding.
‘Maak je geen zorgen, Masjoenja,’ moedigde Anton zijn vrouw aan, ‘we kopen toch de duurste flesvoeding.
Die is van hoge kwaliteit en dus zelfs nog beter voor het kind dan jouw melk.’
‘Je hebt er geen flauw benul van!’ barstte Masja uit.
‘Als je er niets van weet, zwijg dan liever.’
Anton wierp zijn vrouw een gekwetste blik toe, maar ging niet op de discussie in.
Masja had nog nooit eerder zo tegen haar man gesproken.
Nu was ze vaak prikkelbaar.
Dat was voor de geboorte van de baby niet zo geweest.
En ook in die drie maanden dat de jonge moeder thuis met het kind was, was ze volkomen rustig gebleven.
Nu had Masja het gevoel dat ze één grote kluwen zenuwen was.
Anton ergerde haar verschrikkelijk, vooral tijdens zulke opmerkingen.
Alsof hij probeerde de gedwongen terugkeer van zijn vrouw naar het werk mooier voor te stellen dan die was.
‘Je bent er zelfs mooier op geworden sinds je weer op kantoor bent,’ zei haar man met een glimlach, ‘pas maar op, ik ga nog jaloers worden.’
Eerder zou Masja zo’n opmerking misschien zelfs leuk hebben gevonden, maar nu maakte de uitspraak van haar man haar alleen maar boos.
Een jonge moeder hoort bij haar kind te zijn, punt uit!
Zeker in de eerste levensmaanden van de baby.
‘Artemka komt goed aan!’ riep Anton opgetogen uit.
‘Mijn moeder heeft een weldadige invloed op de gezondheid van onze kleine man.’
‘En bij mij is het verblijf dus niet zo weldadig voor hem?’ spotte Masja en werd om een of andere reden boos op haar man.
Meer lezen.
Zuigelingenvoeding.
Psychologie voor ouders.
Artikelen voor moeders.
Kindermeubels.
Kinderkleding.
Levensverzekering.
Bijscholingscursussen.
Financiële adviezen.
Damesaccessoires.
Kinderboeken.
‘Dat bedoelde ik niet,’ antwoordde Anton verzoenend, ‘ik wilde alleen zeggen dat de kleine echt snel groeit.’
‘Flessenkinderen komen altijd sneller aan,’ zei de jonge moeder, ‘en dat is helaas niet altijd goed.
En het is zeker geen bewijs van gezondheid.’
Anton zweeg.
De laatste tijd had hij begrepen dat hij beter zijn mond kon houden.
Masja was op de een of andere manier zenuwachtig.
Terwijl hij zelf op zijn werk genoeg problemen had.
Het zou fijn zijn als iemand hem thuis zou troosten, een paar waarderende woorden zou zeggen.
Maar nee, zijn vrouw was prikkelbaar geworden, lang niet meer zo lief en vrolijk als vroeger.
Vreemd, want tegen Anton had men gezegd dat jonge moeders hun werk erg missen als ze in het verlof zitten.
Je begrijpt die vrouwen gewoon niet!
Masja maakte zich voortdurend zorgen om haar zoon.
En het ging niet alleen om hun scheiding overdag.
Haar moederhart voelde een onbestemde onrust, waarvoor ze geen verklaring had.
Elke keer als ze thuiskwam, haastte haar schoonmoeder zich naar haar eigen woning.
Artemka zag eruit alsof er iets aan hem knaagde.
‘Heeft hij gehuild, Tamara Ivanovna?’ vroeg Masja en tilde het kindje op.
‘Natuurlijk heeft hij gehuild,’ zei de vrouw knorrig, ‘alle kinderen huilen.
En jij doet er verkeerd aan hem nu meteen op te pakken.
Daarom brult die jongen zo – hij weet dat hij jou ermee in zijn macht heeft.’
‘Dus als hij huilt, neemt u hem niet op schoot?’ riep Masja uit en drukte haar kind tegen zich aan.
‘Jawel, jawel, ik neem hem heus wel,’ bromde de schoonmoeder, ‘of ik stel hem op een andere manier gerust.’
‘Hoe dan bijvoorbeeld?’ vroeg de jonge moeder achterdochtig.
In haar hart kroop een slecht voorgevoel omhoog.
‘Ik praat met hem alsof hij volwassen is,’ antwoordde de schoonmoeder, ‘hij begrijpt alles.
Eerst huilt hij, dan begint hij naar mij te luisteren.
En dan verdwijnen de tranen vanzelf.’
‘Toch is Artemka nog veel te klein,’ schudde Masja haar hoofd, ‘je moet met hem praten en liedjes zingen, maar je mag hem óók best op de arm nemen.’
‘Ach, jonge ouders, jullie lezen van alles en nog wat en daarna komen jullie de ouderen de les lezen,’ zuchtte Tamara Ivanovna, ‘ik heb er vier grootgebracht, en kijk eens wat een kerels het zijn geworden.’
Om de een of andere reden dacht Masja op dat moment aan de verhalen van haar man over hoe streng zijn moeder hem had opgevoed.
Ze hadden geen vader – in veel opzichten begreep hij zijn strenge moeder wel.
Toen hij volwassen werd, behandelde hij haar met warmte en liefde.
Hij koesterde geen wrok tegen haar.
En toch …
‘Anton heeft verteld dat u niet bepaald teder met hem bent omgesprongen,’ zei Masja plotseling, en haar hart begon wild te kloppen.
‘Ik had geen tijd om te knuffelen,’ antwoordde de schoonmoeder scherp, ‘en het is ook niet goed voor een kind als je voortdurend om hem heen danst.
Dus je hoeft Artemka ook niet te verwennen.’
Masja zweeg en ging niet verder in discussie met Tamara Ivanovna.
Maar de hele avond dacht ze eraan dat haar kleine zoontje de hele tijd bij deze harde vrouw was.
En een paar dagen later werd Masja getuige van een nare scène, waarna ze vastbesloten was niet langer van de hulp van haar schoonmoeder gebruik te maken.
De jonge moeder had uitstekend humeur.
Ze had een groot aantal taken snel afgewerkt en de baas had haar eerder naar huis laten gaan.
Masja was dolgelukkig dat ze een halve dag met haar baby kon doorbrengen.
Ze hoorde het huilen van het kind al in het trappenhuis.
In een oogwenk stond ze bij haar eigen deur en opende die met haar sleutel.
Tamara Ivanovna had blijkbaar niet gehoord dat iemand binnenkwam.
Artemka schreeuwde zich in zijn bedje de longen uit het lijf.
De moeder snelde naar hem toe, nam hem, vuurrood en uitgeput van het huilen, in haar armen.
Het leek erop dat de baby al heel lang huilde – zijn ademhaling was ontregeld en hij hapte gretig naar lucht tussen de schreeuwen door.
Masja’s hart kromp samen van pijn en medelijden met haar kind.
‘Rustig maar, lieverd, mama is hier,’ fluisterde ze haar zoon teder in zijn oor, ‘hier, hier.
Vanaf nu zal ze altijd hier zijn.’
Het was verbazingwekkend dat Tamara Ivanovna al die tijd in een andere kamer was geweest en niet eens had gemerkt dat er iemand in het appartement was.
Ze zat tv te kijken en dronk met smaak thee met kersenjam.
Pas toen het kind stil werd, spitste ze haar oren.
En pas toen hoorde ze de stem van haar schoondochter.
‘U bent een wrede en harteloze vrouw,’ siste Masja haar schoonmoeder toe en keek haar recht in de ogen.
Ze was bang haar zoon nog meer te laten schrikken en verhief daarom haar stem niet.
‘Kijk haar nou eens,’ schudde Tamara Ivanovna haar hoofd, ‘het kind hoeft maar te piepen en ze neemt hem al op.
Jullie moderne moeders toch, wat zullen jullie van die kinderen maken?’
‘Hoe kon u in een andere kamer zitten terwijl het kind zich schor schreeuwde?’ vroeg de jonge moeder en hield haar baby stevig tegen zich aan.
‘Weet je, liefje, ik had al zo’n vermoeden dat ik van jou geen dankbaarheid zou krijgen,’ grijnsde de schoonmoeder, ‘maar je zou ten minste op een andere toon met me kunnen spreken.’
‘U verdient een héél andere toon,’ antwoordde Masja minachtend, ‘en heel andere woorden.
Maar dat zijn geen nette woorden, en ik wil ze in mijn eigen huis niet uitspreken.
En nu wil ik u vriendelijk verzoeken naar huis te gaan.’
De vrouw mompelde verontwaardigd iets in zichzelf.
Ze bromde over de ondankbaarheid van de jeugd en over de verwende kinderen van tegenwoordig.
Zacht, maar donker herhaalde ze dat de schoondochter nog genoeg zou huilen om haar Artem, als ze hem bij elk piepje op de arm nam.
Zonder op haar man te wachten, belde Masja haar moeder.
Ze wilde haar hart luchten, maar ze begreep dat Anton daarvoor niet de beste gesprekspartner was.
Nadezjda Filippowna luisterde aandachtig naar haar dochter en begreep haar meteen.
‘Luister naar me, je moet dringend stoppen met werken,’ zei de vrouw, ‘ik kan jullie gezin financieel natuurlijk niet volledig onderhouden, maar ik kan wel op zijn minst een beetje helpen.’
‘Och mam, ik was helemaal niet van plan je om hulp te vragen,’ wierp Masja tegen en merkte tegelijk dat ze zich al opgelucht voelde door deze steun.
‘Je moet Anton duidelijk zeggen dat het zijn plicht is om zijn vrouw met kind in ouderschapsverlof te onderhouden, begrepen?’ zei Nadezjda Filippowna.
‘Je kunt hem vertellen hoe zijn moeder met het kind omgaat, maar waarschijnlijk zal hij zijn moeder niet veroordelen.
Anton weet, denk ik, zelf maar al te goed wat voor opvoedingsmethoden zij heeft.’
‘Mam, ik kan Anton alles zeggen wat ik wil, maar…’ begon Masja, maar haar moeder onderbrak haar.
‘Wacht, laat me uitpraten,’ ging Nadezjda Filippowna verder, ‘jij blijft thuis bij Artem en daarmee uit.
Je hebt jouw verlofuitkering, ook al is die klein.
Ik heb wat spaargeld, ik zal het met plezier aan mijn kleinzoon besteden, maar Anton mag er niets van weten.’
Volgens het plan van haar moeder moest Masja haar man voor een voldongen feit stellen.
Hij moest een manier zoeken om meer te verdienen, punt.
Ja, de situatie in het gezin zou somber zijn als hij geen extra inkomstenbron of een nieuwe baan zou vinden, maar Masja en Artem zouden nergens gebrek aan lijden.
Met tranen in de ogen bedankte Masja haar moeder.
Met een gevoel van opluchting vertelde ze haar baas dat ze toch thuis bij het kind zou blijven.
De chef maakte geen bezwaar, maar zei dat hij zijn waardevolste medewerkster met ongeduld zou terugverwachten, zodra haar zoon naar de kleuterschool ging.
Anton schrok verschrikkelijk toen hij hoorde dat Masja had geweigerd om weer te gaan werken.
Hij had net opgelucht ademgehaald, want het volledige salaris van zijn vrouw was ruim voldoende geweest om in al hun behoeften te voorzien.
Zijn eigen inkomen was in al die tijd geen cent gestegen.
‘Anton, daar valt niet over te discussiëren,’ zei Masja ernstig, ‘een kind heeft zijn moeder nodig, punt.
En jij bent de man, jij moet kijken hoe je je inkomen verhoogt.’
‘Denk je dat dat zo makkelijk is?’ protesteerde haar man.
‘Nee, dat denk ik niet,’ schudde Masja haar hoofd, ‘en ik ben ook niet van plan daarover na te denken.
Dat is jouw taak, en ik blijf thuis bij ons kind.’
Anton was beledigd dat zijn vrouw een beslissing had genomen zonder met hem te overleggen.
Maar hij merkte al snel dat het zinloos was om met haar te ruziën.
Om eerlijk te zijn, vond hij het zelf ook fijn als Masja thuis was.
Het eten was lekker, zelfs van eenvoudige producten, en het huis was opgeruimd.
Wat betreft de opvoedingsmethoden van zijn moeder… Anton zuchtte.
Natuurlijk wist hij dat zijn moeder koel en hard was, maar hij durfde haar niet tegen te spreken.
Hoe heerlijk was het nu voor Masja nu haar kleintje weer bij haar was!
Hij begon te lachen, was steeds vaker goedgehumeurd en sliep rustig.
Zonder de financiële steun van Nadezjda Filippowna zou het voor de jonge moeder veel moeilijker zijn geweest om van haar situatie te genieten.
Dan zou het laatste pak luiers haar al in paniek hebben gebracht en het ontbreken van shampoo een ramp zijn geworden.
Anton merkte dat hun eetpatroon veranderd was.
Er stond bijna geen vlees meer op het menu – geen steaks, geen gehaktballen, geen schnitzels.
Zijn vrouw kookte soep van kippenvleugels, maakte pap in de multicooker en daarmee zette ze haar man aan tafel.
Anton ergerde zich en had het gevoel dat zijn vrouw hem op deze manier duidelijk maakte dat het tijd was om meer geld binnen te brengen.
En hij vond een bijbaan!
Ja, Anton was nu veel vermoeider en zijn moeder maakte hem daar verwijten over.
Ze zei ook nare dingen over Masja, dat hij zich door haar halveerde van het werk.
Maar Anton wende eraan, en hij vond het zelf prettig dat hij niet meer om elke cent hoefde te bibberen.
Het geheime geld van haar moeder wilde Masja teruggeven.
Maar Nadezjda Filippowna weigerde het aan te nemen en raadde haar dochter aan het geld opzij te zetten.
Ze zette Masja niet tegen haar man op, maar met haar levenservaring begreep ze dat Anton geen al te sterke kostwinner was.
En met zo’n man moet een vrouw altijd een financiële buffer achter de hand hebben.
